Work in Progress/forthcoming work
Human Rights and the Regulation of Offshored Medicine Tests
Under review
Abstract
One of the more worrying trends in globalization is the growing practice of western commercial corporations offshoring medicine tests to impoverished countries. A recent survey shows that at least one third of trials submitted to the FDA are being conducted entirely outside of the US. Most of these tests concern medicines developed by western companies and targeted at western markets, since they are prohibitively expensive for the average citizen of impoverished countries. Such trials are primarily offshored for reasons of convenience: they can be carried out faster, at a lower cost, under less governmental scrutiny and with a more abundant population of eligible test subjects.
This paper addresses the question how domestic and transnational regulation can curtail the potentially exploitative effects of offshored medicine tests. I will argue that the best way to regulate offshored medicine tests is by embedding this regulatory scheme in the more general framework of human rights protections. My argument is in line with the Ruggie report as recently adopted by the United Nations Human Rights Council. It contends that states should require from business enterprises, domiciled in their jurisdiction, to respect human rights throughout their (extraterritorial) operations.
However, since the general concept of (respect for) human rights remains too vague and underdetermined to provide practical guidance for offshored medicine tests, I will demonstrate how it can be translated into specific regulations. I will show the strength of this human rights-based framework by formulating a contextual standard of care for offshored tests that does a much better job of protecting the interests of test subjects than those currently available: the Declaration of Helsinki and the statement of Good Clinical Practice.
What is Neutrality?
Under review, co-authored with Wibren van der Burg (Erasmus University Rotterdam)
Abstract
This paper reinvestigates the question of liberal neutrality. We contend that current liberal discussions have been dominated − if not hijacked − by one particular interpretation of what neutrality could imply, namely, exclusive neutrality, that aims to exclude religious and cultural expressions from the public sphere. We will argue that that it is only one among several relevant interpretations. To substantiate our claim, we will firstly elaborate upon inclusive neutrality by formulating two supplementary interpretations: proportional neutrality and compensatory neutrality. Secondly, we will argue that in most contexts inclusive proportional neutrality is more appropriate than exclusive neutrality. Our elaboration can help to acknowledge that some political disputes should not be seen in terms of the antithesis between liberal neutrality and illiberal alternatives but, instead, of a clash between various valid but incompatible interpretations of what liberal neutrality may imply.
Het EHRM en het Europees rechtsstatelijke deficiet: Een analyse van de lautsi-zaak
Under review
Abstract
Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) is recent door verschillende juristen en politici ter discussie gesteld. De centrale teneur in deze kritieken is dat het Hof zich steeds meer ruimte toe-eigent door op basis van eigen jurisprudentie – los van het oorspronkelijke verdrag– uitspraken te doen op gebieden waar democratisch gelegitimeerde politieke besluitvorming van lidstaten zou moeten prevaleren. Dit artikel gaat primair over de Lautsi-zaak die vaak wordt aangehaald als een van de voorbeelden waar het Hof zijn bevoegdheden ver voorbijging. Ik betoog dat het geschetste beeld van de redelijke democratische meerderheid tegenover de over-activistische Straatsburgse rechters ongepast is.
De nadruk in dit artikel ligt bij de spanning binnen democratische rechtsstaten tussen rechtsstatelijke beginselen en religieuze tradities. Ik begin met een analyse van de argumenten zoals ze in de Lautsi-zaak voor het EHRM naar voren zijn gebracht. In het tweede deel wil ik de vraag stellen in hoeverre Italië als liberaal-democratische rechtsstaat de verplichte aanwezigheid van het kruisbeeld in openbare scholen kan rechtvaardigen. In het laatste deel concludeer ik dat de Lautsi-zaak een kenmerkend voorbeeld is van een meer algemeen Europees rechtsstatelijk deficiet: een onwil of onkunde bij Europese staten om overheidsinstituties te rechtvaardigen op een manier die recht doet aan het pluralistische karakter van haar samenlevingen.
Under reviewAbstract
Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) is recent door verschillende juristen en politici ter discussie gesteld. De centrale teneur in deze kritieken is dat het Hof zich steeds meer ruimte toe-eigent door op basis van eigen jurisprudentie – los van het oorspronkelijke verdrag– uitspraken te doen op gebieden waar democratisch gelegitimeerde politieke besluitvorming van lidstaten zou moeten prevaleren. Dit artikel gaat primair over de Lautsi-zaak die vaak wordt aangehaald als een van de voorbeelden waar het Hof zijn bevoegdheden ver voorbijging. Ik betoog dat het geschetste beeld van de redelijke democratische meerderheid tegenover de over-activistische Straatsburgse rechters ongepast is.
De nadruk in dit artikel ligt bij de spanning binnen democratische rechtsstaten tussen rechtsstatelijke beginselen en religieuze tradities. Ik begin met een analyse van de argumenten zoals ze in de Lautsi-zaak voor het EHRM naar voren zijn gebracht. In het tweede deel wil ik de vraag stellen in hoeverre Italië als liberaal-democratische rechtsstaat de verplichte aanwezigheid van het kruisbeeld in openbare scholen kan rechtvaardigen. In het laatste deel concludeer ik dat de Lautsi-zaak een kenmerkend voorbeeld is van een meer algemeen Europees rechtsstatelijk deficiet: een onwil of onkunde bij Europese staten om overheidsinstituties te rechtvaardigen op een manier die recht doet aan het pluralistische karakter van haar samenlevingen.